Wprowadzenie

Badacze, którzy analizują polską scenę partyjną nieuchronnie muszą zmierzyć się z problemem tożsamości organizacyjnej polskich partii. Niemal w każdej kolejnej elekcji na polskiej scenie politycznej pojawiały się bowiem nowe podmioty, które m.in. ze względu na skład personalny a także wartości, na których opierały swoją działalność, trudno było uważać za zupełnie nowe partie. Mimo że ich powstawanie nie polegało na odtwarzaniu się kolejnych podmiotów pod innymi nazwami, to należało by je jednak traktować jako kontynuacje poprzedniczek. Tendencja ta utrzymuje się do dzisiaj. O ile bowiem prawa strona sceny politycznej w miarę ustabilizowała się organizacyjnie, to daleko idącym zmianom podlegają ugrupowania lewicowe.

Niestabilność podmiotów sceny partyjnej nie sprzyja powstawaniu więzi między partiami a elektoratem. Sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że maleje znaczenie partii politycznych w kampaniach wyborczych. Ich funkcje przejmują często media, które stają się najbardziej skutecznymi narzędziami marketingowymi. Mediatyzacja kampanii wyborczych sprawia, że zaistnienie nowych podmiotów na scenie politycznej coraz częściej bardziej zależy od skutecznego marketingu politycznego i ich dobrego kontaktu z mediami niż od zaplecza politycznego. Media posiadają przy tym własne interesy i żądania polityczne.